X
تبلیغات
وبلاگ حقوقی انصاف - ایجاد خطر اولیه عمدی و غیر عمدی و مسئولیت جزایی ناشی از آن

بازدید : مرتبه
تاريخ : دوشنبه هشتم اسفند 1390
نویسنده: گمنام
دوشنبه 8 اسفند1390 ساعت: 20:36
سلام علیکم.استاد محترم چنانچه با قصد و سو’ نیت قبلی اقدام به جرم عمدی کرده که اگاه به نتیجه ان بوده صد در صد جرم عمدی بوده و باید مجازات جرم عمدی اجرا شود و در صورت اینکه از نتیجه عمل خویش باخبر نباشد هرچند موجب قتل شخص شود ولی به شرط آنکه عمل انجام شده به حدی باشد که با در نظر گرفتن عرف و توانایی جسمانی موجب قتل نشود بنابراین جرم غیر عمد می باشدو مجازات عمد اجرا نخاهد شد.
 
 
نویسنده: یک وکیل
دوشنبه 8 اسفند1390 ساعت: 20:44
سلام، ظاهرا فرض اصلی مسله این است که آیا ترک فعل اعم از این که ناشی از خطا یا اقدام عمدی قبلی مرتکب باشد می تواند رفتار مادی قتل عمدی به شمار آید؟ در این مورد باید گفت که مباحث بسیار زیادی در رابطه با ترک فعل صورت گرفته که به نظر می رسد نظری که قائل به عدم جرم انگاری ترک فعل بعنوان رفتا مادی قتل عمدی باشد از قوت برخوردا باشد. به همین خاطر قانونگذار در موارد خاص مثل قانون خوداری از کمک به مصدومین به جرم انگاری ترک فعل پرداخته است همچنین نمونه بارز بر تایید این نظر ماده 719 قانون مجازات اسلامی است که با وجود این که راننده مسبب حادثه بوده و از کمک به مصدوم خوداری نموده اما تنها به مجازات تعزیری محکوم می شود.
 
 
نویسنده: واحد
پنجشنبه 11 اسفند1390 ساعت: 11:26
سلام.
بنظرمن شخصیکه بدون اطلاع ازوجودصاحبخانه در منزلش انجارابه اتش کشیده ومنجربه فوت صاحبخانه میگردد نمیتواند به مجازات قتل عمد ازناحیه دادگاه محکوم شود زیرا سوئ نیت خاص وی مخدوش است. ازانجاکه احراز عنصر روانی برای تبرئه خود از احکام سنگین دادگاه کار سختی است بنظر میرسد علم قاضی یا دلایل ابرازی وکیل یا محکوم علیه کارساز باشد.
 
 
نویسنده: م.س
جمعه 12 اسفند1390 ساعت: 20:49
با سلام.
همانطور که میدانیم عنصر مادی جرم دارای سه جز است.عنصر معنوی هر جرم هم دارای دو جز است،الف: اهلیت جزای ب: رابطه ذهنی مرتکب رفتار برای انجام جرم.
وقتی شخصی تصمیم می گیرد خانه ای را آتش بزند و با علم و اطلاع یعنی با قصد اقدام به آتش زدن می کند بدون اینکه قصد قتل کسی را داشته باشد، ولی بعد از آتش زدن متوجه شود که افرادی داخل آن مکان بوده دو حالت پیش می آید یا از کرده خود پشیمان شده و در صدد کمک به آنان می آید.که در این صورت نمی توان او را به قتل عمد محکوم کرد.چون به عنصر عمدی قتل وجود نداشته است. یعنی اگر فرد ابتدا متوجه می شد کسی داخل است به هیچ وجه اقدام با آتش سوزی نمی کرد.(در این صورت ممکن است حسب مورد به قتل خطای محض یا در حکم شبه عمد محکوم شود)
اما اگر بعد از اطلاع هیچ اقدامی نکند و صحنه را ترک کند،اینجا رابطه ذهنی به وجود می آید چه بصورت قصد صریح و مستقیم(بند الف 206)، چه بصورت غیر مستقیم اعم از مطلق و نسبی(بند ب و ج 206) چ.ن در صورت نوعا کشنده بودن دیگر نیازی به سو نیت خاص نیست.
در اینجا این سوال مطرح می شود آیا بین عنصر روانی و مادی تقارن زمانی برقرار است؟ به نظر می رسد پاسخ مثبت است، چون هنوز عنصر مادی به پایان نرسیذه است.پس در این صورت می توان به قتل عمد محکوم کرد.
در مثال رانندگی هم در صورتی که راننده بعد از تصادف با این قصد که مجروع بمیرد صحنه را ترک کند و قصد او از این کار مرگ او باشد در این صورت هم می توان به قتل عمد محکوم کرد.ولی اگر به قصد فرار از صحنه برای رهای از جرم واقع شده باشد و اطمینان داشته باشد که دیگر افراد در صحنه به کمک فرد مسدوم خواهند رفت در این صورت چ.ن قصد قتل ندارد نمی توان به قتل عمد محکوم کرد.
 
 
نویسنده: ب. شاهد مدرس حقوق جزا و جرم شناسی
دوشنبه 15 اسفند1390 ساعت: 20:10
با سلام

در جایی که فرد می داند که ترک فعلش نوعا کشنده است و با این حال اقدام به ترک فعل می نماید به استناد بند ب ماده ی 206 قانون مجازات اسلامی مرتکلب قتل عمد با ترک فعل نوعا کشنده شده است زیرا عبارت کار موجود در ماده اعم از فعل و ترک فعلش است و در اینجا وظیفه ی عرفی و حتی قانونی برای دفع خطر را داشته و با این حال ترک فعل کرده است در حقوق ترکیه نیز این مورد به صراحت قانون مجازت جدید ترکیه 2004 مشمول قتل عمد قرار گرفته است البته با قصد احتمالی و اگر هم احتمال بروز صدمه را بدهد و کمک نکند قتل درحکم شبه عمد انجام داده است با بی مبالانی ( منبع مقاله ی بنده که از مجله ی دانشگاه انکارا پذیرش گرفته است).
 
 
 
نویسنده: س علیزاده
دوشنبه 15 اسفند1390 ساعت: 23:20
با سلام خدمت استاد بزرگوار
هرگاه کسی خانه ای را به قصد ایراد خسارت به صاحب آن آتش بزند و بعد متوجه شود که صاحب خانه در آن خوابیده است ولی به جای اقدام به خاموش کردن آتش و نجات جان صاحب خانه پیش خود بیاندیشد چه بهتر!حالا با مرگ او از شرش راحت می شوم و علی رغم توانایی برای خاموش کردن آتش نظاره گر جان باختن صاحب خانه در آتش شود شاید بتوان وی را قاتل عمد محسوب کرد.
بدیهی است در صورت عدم احراز عنصر قتل در این حالت قتل غیر عمدی است.
 
نویسنده: یک وکیل
سه شنبه 16 اسفند1390 ساعت: 22:6
نظرات دوستان محترم است اما تفسیری غیرحقوقی را در پیش گرفتند در پاسخ به نظر م.س باید گفت که با این نظر صرفا اندیشه مجرمانه را مجازات کردیم در حالی که طبق اصول حقوق جزا اندیشه مجرمانه قابل مجازات نیست حتی اگر بعد از انجام رفتار مادی جرم غیرعمدی قصد مجرمانه عمدی به ذهن وی خطور نماید. در مثال راننده در نظر م.س به وضوح اندیشه مجرمانه بعد از وقوع رفتار مادی محکوم شده است که صحیح نمی باشد و نباید قصد فرد را تفکیک نمود و در امیال و قصد افراد به کنکاش بپردازیم. استناد پاسخ شاهد مدرس حقوق جزا نیز بر ما روشن نیست که از کجا برای فرد مذکور وظیفه قانونی پیدا نموده است. وظیفه قانونی در کمک به افراد در ماده واحده خوداری از کمک به مصدومین مصوب 52 ذکر شده است که صرفا مجازات تعزیری دارد . به هرحال در حقوق ایران نمی توان ترک فعل را رفتار مادی قتل عمدی دانست.
 
 
 
نویسنده: م.س
یکشنبه 21 اسفند1390 ساعت: 19:58
با سلام.
خدمت یک وکیل عزیز
به نظرم آنچه من عرض کردم با آنچه شما فرمودین فرق میکنه.باز ممنونم نقدم کردین.
ماده 296 ق.م.ا.جدید هم بی زحمت بخونین،قتل به تسبیب و نوعا کشنده بودن را هم در نظر بگیرد.
انشاا.. که میشه
 
 
نویسنده: ali_p
دوشنبه 22 اسفند1390 ساعت: 19:50
با سلام محضر استاد بزرگوار و دوستداران حقوق

در فرض اول مساله, فوت بدلیل احراق عمدی با وجود عدم علم مرتکب به وجود فردی در مکان مورد حریق و یا بالاتر از ان یقین مرتکب بر عدم وجود فردی در ان مکان در نظر خود, محکومیت به قتل عمدی مرتکب احراق مشکل است زیرا در حین ارتکاب جرم حریق نه قصد قتل داشته و نه علم به وجود فردی در ان مکان تا به قصد غیر مستقیم در نتیجه کشنده بودن فعل استناد و مرتکب را به قتل عمد محکوم کنیم و اگاهی مرتکب از وجود فردی در مکان مورد نظر بعد از ارتکاب احراق و عدم اقدامی برای نجات وی تغییری در حکم مساله بوجود نمیاورد زیرا حین ارتکاب علم به حضور شخص و قصد قتل نداشته و توسعه دادن عدم کمک مرتکب برای خلاصی فرد گرفتار در حریق در شمول قتل عمد با موازین حقوقی سازگار نیست هر چند از لحاظ انصاف و عرف در برخی موارد شمول اتهام قتل عمد متصور باشد زمانی که احراز شود عدم کمک مرتکب ناشی از ترس از به جا گذاشتن اثاری علیه خود در صحنه جرم یا رویت بوسیله شخص گرفتار در حریق یا دیگری یا هرفعل و انفعال روانی موجه نبوده(با توجه به اینکه هر مجرمی با احتساب همه موارد در جهت عدم شناسایی و لو رفتن خود اقدام به ارتکاب جرم مینماید)یا گرفتار شده در اتش درست همان شخص صاحب ملک بوده که مرتکب با او خصومت داشته و از بستگان یاخادم مجنی علیه یا حتی فرد غریبه نبوده,هر چند اثبات این موارد یا اثبات خلاف مشکل است ودر هر حال این حکم از لحاظ حقوقی قابل قبول نیست و محکومیت به مجازات احراق عمدی-به اضافه دیه قتل غیرعمد و مجازات تعزیری تکمیلی میتواند در تناسب مجازات مرتکب با فعل ارتکابی و تبعات و نتایج عمل مجرمانه وی موثر باشد علاوه بر اینکه تفسیر مضیق و به نفع متهم نیز موید حکم مذکور است و با توجه به استدلال فوق عدم شمول عنوان قتل عمد در صورت دوم مساله(امتناع از کمک مرتکب به مصدوم)موجه و به لحاظ مذموم و غیر انسانی بودن فعل مرتکب در عدم انجام اقدام کمکی برای مصدوم تشدید مقتضی مجازات ضروریست.


نوشته شده توسط MAJD